Laos - Savannakhet, Pakse og Don Det

Der e naagen saa proeve aa dreba Ida! Fysst me aa gi na hjerteinfarkt naar hu blei angreben av ei rotta paa vei te Laos fra Vietnam. Det andra forsoeget kom naar me jekk jem paa Don Det en kveld og ante fred og ingen fare, naar det plutseligt datt ner ei kokosnoett fra treet oeve oss bare en halv meter foran Ida! Det hoerres kanskje ikkje saa veldig farlig ud, men der e enn grunn te at du ikkje boer sova onna et palmetre - kokosnoett i haavet e faktisk doedelig. Anyway.

Me reiste fra Vietnam for cirka ei uga siden, og booka billett i Hoi An, destination Savannakhet i Laos. Me betalte 22 dollar og blei lovt mad og opphold inkludert, overnatting i Dong Ha og ankomst i Savannakhet ca 10 om maaraanen. Vel, me e vant te aa ta ting me ei klyba salt, men me tenkte me fekk la di faa tvilen te gode. Det viste seg aa ver en stor feil. Itte bare 4 timer paa buss blei me plutseligt hevne av i Hue (der me nettop hadde vert!) me beskjed om at me sgo overnatta der. Uden naagen som helst forklaring blei me vist et gjestehus (et crappy et). Ida spurte han som jobbde for reiseselskabet om maden va inkludert (me hadde som sagt vaare tvil) og fekk beskjed om at joda, saaklart. Saa forsvant han plutseligt, aa daa me ringte an fra resepsjonen for aa spoer kor maden va, fekk Ida beskjed om at han aldri hadde sagt at der va mad, at det ikkje va hans problem aa at han ikkje brydde seg siden me hadde booka i Hoi An, og dette va Hue. Jadda! Ida var sint. Marie var sint. Herlige kveld. Neste morgen sto me opp klokkaa fem fordi me va blitt fortalt at bussen sko gaa klokkaa seks. Me satte oss me sekkane vaare paa fortauet (og blei overfalt av ei rotta, som nevnt), og venta og venta, te klokkaa blei halv sju. Daa kom der en mann paa moped som spurte kor me sgo, aa naar me sa Savannakhet saa lo han og sa me hadde faatt "wrong information" og at bussen jekk halv aatta. Dust. Me trodde det ikkje konne bli stort verre, men daa tog me feil. Itte 8 tima paa buss kom me fram te Savannakhet, der me blei hevne av en plass me ikkje ville bli satt av, me beskjed om at sentrum laag i den retning (pekte alle veier me armen), og at det kun va 500 m aa gaa. Itte 2,5 km hadde me fortsatt ikkje sitt snurten av naage sentrum, aa fant heller ingen som kunne engelsk aa forklara oss ka vei me sgo. Itte mye proeving aa feiling aa banning kom me oss endelig fram te et gjestehus. Kvelden toppa seg me at me gloemte aa ta me oss kart, og jekk aa virra i en ukjente by i oeve en time for aa finna hotellet vaart, uden at naagen konne hjelpa oss daa heller. Definetivt di to verste dagane me har hatt saa langt. Det som gjor det heila saa gale va at folk loeyg te oss to dager i strekk, fra di me booka billettane av te di som jobbde paa bussen. Naar du komme fra et vestlig land der service staar veldig hoegt, e det vanskeligt aa deala me folk som absolutt ikkje bryr seg og som gjoer ka som helst for penga.

Morgenen itte tenkte Marie hu sko faa ud litt aggresjon ve aa ta seg en joggetur. Det jekk heller daarligt, fordi der e saa mangen laushonna i Savannakhet (i Asia generelt egentli) at du ikkje kan springa 2 m uden aa faa et kobbel me honna itte deg. Itte den suksessen heiv me oss paa en buss te Pakse, der me endelig konne slappa litt av. Dagen itte sto me opp tidlig og jekk ud for aa leia oss en moped for aa udforska Bolaven-plataaet som ligge i naerheden, og som e kjent for fine fosser og fin natur. Det viste seg imidlertid at Pakse ikkje har mopeder uden gir, saa Marie maatte lera seg aa kjoera gir moped paa ca 5 min, aa saa ha Ida bagpaa mens hu tog seg fram i laotisk trafikk. Ingen lett oppgave, men det jekk ganske knirkefritt ittekvert. Ida va baade stolt og imponert av Marie sitt skjulte talent som mopedsjaafoer. Kem hadde trodd det va Marie som va sjaafoeren av oss? Hu reise tross alt me Ida veivesen. Bolaven-plataaet va fint og flott, og me fant oss en veldig fin foss der me konne slappa av aa bada litt (det jor ikkje pyse-Ida, hu bare leste).

Saa vendte me nasen mod Si Phan Don, som betyr Fire Tusen Oeyer paa laotisk. Itte den egentlige bussen me hadde bestilt gloemte aa plokka oss opp, heiv me oss paa en lokal buss te halve prisen. En lokalbuss e en slags lastebil me to benker bag paa kver sia, aaben bortsett fra et soltag. Paa det taget hadde di lessa nok mad og varer te aa holda en landsby gaanes i et par aar, aag det viste seg aa ver akkurat det den sko, for rett foer me kom te der ferjaa vaar sko gaa stopte me i nesten en time for aa lessa av alle varene. Det va varmt og kjedelig, men me har lert at det e ikkje saa veldig mye du kan joer me saanne ting, saa me tog det ganske me ro. Me kom oss endelig fram te Ban Nakasang for aa ta ferjaa, itte aa ha snakt me to spanske paa bussen. Rettelse fra Ida: Marie snakte me to spanske, fordi Marie kan spansk. Jada. Me kom oss te Don Det, som me fort fant ud e den mest avslappa plassen paa denne planeten. Ting gaar saa seint at det ofte virke som det gaar baglengs. Naagen syns kanskje det e en fordel, men me kan opplysa om at det ikkje e liga kjekt naar du e doedeligt svolten aa det tar oeve en time foer du faar maden du har bestilt. Aa du kan bare gloemma aa faa maden samtidigt. Me fant oss en bungalow me hengekoeyer og utedo. Det e ganske chill aa ligga i ei hengekoey me udsikt oeve elvaa i et par dager, men jentene e ude paa eventyr, aa me foelte ikkje me fant saa mangen akkurat der. Me leide sykler en dag, og tubes enn aen og floeyd neroeve elvaa, men ting jekk seint, seint, seint. En kveld traff me tri finner (me bjynne aa bli store fans av Finland!) som inviterte oss me paa en Thai drikkeleg. De hadde vert paa Don Det fleire ganger, og bodde ofte der flere maaneder om gang. Saa der e tydeligvis naagen som nyde det at di kan joer absolutt ingenting i flere dager i strekk. Itte litt whisky og oel blei me me di pluss en del lokale helter ud te en skole for aa hoerra paa gitarspeling aa synging. Me feira nemlig at han eine lokale hadde faatt seg nye moped. Det va her me traff Lionel Messi (huske ikkje ka han egentli hette, men finnane kalte an Messi fordi han ligne paa fotballspelaren), som e engelsklerar for ongane paa oeyaa. Han inviterte oss te aa ver lerare for en kveld dagen ittepaa, aa saa klart sa me ja! Dagen itte troppa me opp samen me finnane. Ongane va i alderen 7 te 15 aar, bodde og jekk paa skole og naagen tilaame jobbde paa oeyaa, og kver kveld kom di te skolen klokka sju for aa lera engelsk. Me hadde en skoletime samen me di, og det va ganske fantastisk. Marie falt inn i gamle takter fra si ti som vikarlerar paa Trones skole, mens Ida va fysstegangslerar. Ongane va veldigt soede og villige te aa lera. Dette blei vaar siste kveld paa oeyaa. I gaar tog me bussen fra Don Det te Pnomh Penh, Kambodsja - Marie hadde brukt heila nattaa paa aa spy saa det blei en herlige busstur. Me kom fram i gaar kveld og bodde ei naatt paa et hotell me kakerlakker og VELDIG hoege musikk klokkaa sju om maaraanen (bassen fekk oss te aa dirra i sengen) saa me har naa flytta og sitte paa Grand View Hotel aa skrive dette. Naa ska me ud aa spisa, siste kvelden her i hovedstaden i Kambodsja. I maaraa reise me te Siem Reap for aa se Angkor Wat. Me komme tebage me mer!