Peru del 2 og Brasil

Me e daa inne i vaar nest siste uga av turen, tro det eller ei. Me forstaar det verfall ikkje - det ligge aa vippe mellom panikk og lykkerus. Me e i vaart siste land, og har ca. 10 dager foer me maa setta oss paa et siste fly. Siden sist har me komt oss ud av Peru (me tongt hjerta) og inn i Brasil (me vonde mage!). Komme tebage te det.

Itte Puno bussa me avgaarde te Arequipa, som e en mindre storby mellom Lima og Puno. Hadde hallaen dag her, som me brukte paa kjerkebesoeg (me jobbe fortsatt me kulturdelen av turen vaar) og diverse gaaing og spising. Arequipa e en veldig fin by me gamle kolonistilbygninger og store kjerker, men ikkje naage spesielt i det stora aa det heila. Derfor kom me oss paa den fysste bussen ud te Nazca - som va Cruz del Sur, LUKSUSBUSS. Her blei me tatt i mod me puder og tepper og seder som lente seg heilt tebage. Me kan lova daakk at det ikkje e standard paa nattbusser. Di viste film og serverte maaltider og me foelte oss som paa et fly. Ankom Nazca uanstendigt tidligt om maaraanen og jekk te hostelet vaart, der Ida blei lovt frokost om fem min. Fem min kom og jekk, saa va det plutselig klokkaa aatta, aa klokkaa aatta va det fem min te. Daa vaa soevndepriverte Ida temmelig hissig og freste saa felt at di blei skremte nok te aa ordna frokost paa flekken. Hostelet blei dreve av en gjeng me ganske avslappa unge peruvianere som brukte det mesta av tiaa si paa aa spele Playstation aa roeyga hasj. Me tog fysste bil ud te flyplassen og blei stabla inn i et lide minifly. Saa tog me av, og det blei en ganske hompete tur. Saag Nazcalinjene fra loftaa, og for di som ikkje e heilt klar oeve ka det e saa e det store tegninger i bakken langt ude i oerkenen som blei lagt av Nazca-folk for mange hundre aar siden (mellom 200 og 600 e.Kr). Ingen vett heilt koffor di blei lagt, og ikkje minst kossen, i og med at de blei lagt ei ganske goe stonn foer flyet blei oppfonne og den einaste maaden aa forstaa koss di ser ud e fra loftaa...
Itte ei naatt i Nazca satte me oss paa bussen te Lima, me maatte komma oss videre i og med at me bare hadde ei uga te aa se ganske mye paa. I Lima traff me Caroline og Ragnhild fra Trysil som me va masse me i Australia, og som va komt te Peru for aa gaa InkaTrail. Itte en koselige middag me fellow Norwegians stupte me rett i seng, udslitt itte ganske mange timer paa buss di siste dagene. Om maaraanen blei me henta av Javier, som e en bekjent av tante Ellen Katrine te Marie. Han hadde me seg en guide som ga oss en engelskspraaklige tur av sentrum. Det inkluderte ei kjerka me katakomber som va fulle av menneskebein - di laag i hauger rondt forbi og gjorde heile kjelleren ganske creepy. Saa forlot Ursula (guiden) oss og me spiste lunsj (Peruviansk fastfood som me har glemt navnet paa) samen me Javier. Daa jekk te paa spansk, te Maries glede og Idas fortvilelse. Javier viste seg aa ver verdens koseligste mann og fortalte oss masse om Peru og Lima. Ittepaa hadde me en enorm porsjon is kver. Saa satte me oss i bilen og kjoerte ud mod udkanten av Lima, mot det som kalles barrios. Paa veien plokte me opp ei kjempesoede dama som jobbde for en organisasjon der ude, og som sko fortella oss om prosjektet. Saa snart me va ude av Lima begynte me aa se det som Javier og den soeda damaa (som baade Marie aa Ida absolutt ikkje klare huska navnet paa akkurat naa!) kalte det ekta Peru. Det pleide aa ver oerken der ude, men naa hart folk bygd smaa hytter og hus opp langs fjellsiene. Det e heilt uverkeligt aa staa paa toppen og se udoeve - det e enormt og graatt og stoevete. Midt i denne barrioen laag en sementfabrikk som sprengte i fjellet, og alt stoevet floeyd ud oeve bebyggelsen der an oedelegge longene te onga. Det kan di desverre ikkje joer naage me, for money talks, aa daa e det sementfabrikken saa bestemme. Guiden vaar viste oss prosjektet deiras, som e en skole/barnehage for ongane i omraadet. Di drive paa en litt annerledes maade en vanlige peruvianske skola, og legge respekt paa likhet, frihet og solidaritet. I tillegg har di prosjekter for nabolaget generelt, f. eks ei systua for damene saann at di kan lera seg aa laga kler te seg sjoel og te aa selga. Det e utroligt mange problemer der ude - di som har flytta her komme fra fjell og landsbyer og har en veldig bestemt tankegang, f. eks at di maa faa mangen onga, naage som funka flott naar du har jord aa dyrka men ikkje liga bra naar du bor i et lide skur. Men me saag og mangen bra ting - f. eks dreiv han som fungerte som en slags borgermester i omraadet aa lagte nye trapp te helsestasjonen naar me jekk forbi. Snakk om aa ta sagen i egne hender! Det va en oeyeaapner aa ver der ude, aa me e veldigt glae for at me fekk sjansen. Itte me va ferdige stakk me innom huset te Javier, som introduserte oss te kaanaa og soennen Bruno. Me fekk ekta espresso (hurra!) og koste me den nye valpen deiras, i tillegg te et beist av enn honn di hadde fra foer. Hadde det kjempekoselig, men saa maatte me gaa - flyet te Brasil venta. Javier kjoerte oss ud te flyplassen og me sa hadet te verdens hyggeligste mann.

Saa va det flyturen. Den blei naage for historieboegene. Mens me venta paa flyplassen begynte Ida aa foela seg litt daarlige - innen me jekk paa flyet va hu ganske kvide i fjeset aa ikkje naage goe. Itte Marie spurte om en pose te Ida just in case, blei sving paa sagene. Daa kom flyvertinna drassanes paa et heilt legeteam som meinte Ida hadde swine flu. Jada! Endte me at hu forsinka heila flyet fordi di ikkje ville na fly foer hu hadde tatt ei sproeyta... Den 4 timer lange flyturen satt hu me store magesmerter, mens Marie sov som en stein. Framme i Sao Paulo maatte me venta paa flyplassen te det blei lyst, aa saa reiste me inn te hostelet der Ida fekk ei seng umiddelbart. Marie hadde ingen prioritet i og med at hu ikkje va syge, saa hu satt aa hang i en stol og proevte aa ikkje tenka paa at hu hadde hatt 3 timers soevn den natta, te der endeligt va ei seng ledige. Me vaakna i femtiaa, aa bestemte oss for aa ta Ida me te en check-up paa sygehuset som laag rett oppi gadaa. Et brasiliansk par tilbydde seg aa ver me aa oversetta. 4 og en halv time seinare va me ude av sygehuset igjen... Det va visst det besta offentlige sygehuset i Brasil, men effektivt va det ikkje! Ida blei undersoekt og fekk intravenoest, men di konne kje joer naage aent enn aa gi na painkillers. Det stakkars paret brukte altsaa heile soendagskvelden sin paa aa henga paa et sygehus me to udlenninger, men di va fantastiske aa kjempetaalmodige og kjoerte oss jem til og med. Utroligt kor mye snille folk der fins i verden.

Itte et par rolige dager i Sao Paulo der me ikkje jor naagen ting, bestemte me oss for aa pella oss vekk. Planen va egentlig aa bare reisa nordoeve mod Rio, men me hadde gloemt at det e vinter i Brasil naa og derfor ikkje saa utrolig varmt (10-15 grader naar sola ikkje e framme...) Derfor hoerte me paa alle me har snakt me om Brasil, som har sagt me maa reisa te Salvador i Bahia. Og saann har det seg at me sidde her naa, paa en internettkafe i Barra i Salvador. Kom her paa tirsdag kveld og jekk rett te sengs - vise seg at det va en stor feil fordi den styste festkvelden i Salvador e tirsdager (merkeligt). Derfor reiste me inn kvelden ittepaa. Itte middag fekk me en melding av naagen tyskere me hadde blitt kjent me om at der sko ver en strandfest lengre soer - derfor reiste me tebage ijen te hostelet og endte opp me aa tilbringa di neste to timane paa busser opp og ner langs kysten paa jakt itte denne festen samen me en del folk fra hostelet. Me endte opp paa en Shellstasjon langt udi huti der det va full fest, meeeen me tenkte me heller sko komma oss te sentrum igjen. Der e en festival i Salvador akkurat denne ugaa som hette Sao Jao og som betyr masse liv og musikk i gadene om kvelden, saa det blei en ganske kjekke kvell. Spesialdrinken i Brasil hette Capirinha og e heftige greier - bare sprit, lime og masse sukker. Veldig godt og ganske effektivt.

Dagen ittepaa vaakna me i tolvtiaa, og heile dagen jekk egentligt me te aa fiksa oss billetter videre te Itacaré (maatte ta buss ud busstasjonen som ligge langt udfor sentrum). Om kvelden reiste me inn te byen ijen, men va ganske sledne itte gaarsdagen saa me tog en tidlige kveld. Me bor i Barra, som e soer for sentrum av Salvador. Salvador e senteret for afro-brasiliansk kultur, som et resultat av all slavehandelen som skjedde her for naagen aarhundrer siden. Pelourinho som e sentrum e en nydelig kolonistilby, me smaa fargerike hus aa trange gader. Veldig fint her, men me lengte itte strender, saa derfor tar me nattbussen te Itacaré i kveld, som e en liden surfeby soer for Salvador.

Alt e fortsatt fint - har fortsatt ikkje faatt swine flu (tror me), salmonella (sjoel om me mistenkte Ida ei lidaa stonn) eller doedd i buss/flyulykker. Saa me regne me at sjansane for at me komme oss trygt jem e ganske store naa! Me glede oss masse, det e bare litt oeve ei uga te!